Rejissor Hilal Baydarovun filmində vaxtı tənzimləyən əsas amil hələ də torpaqdır. Hər yay olduğu kimi, Baydarov və qardaşı ata evində tək qalmış analarına baş çəkməyə gedirlər. Xurmanın yetişən vaxtlarıdır. Bu mövsüm də kənddə yaşayan insanlar məhsulun yığımı, hazırlanması və saxlanması üçün bir araya gəlirlər. Rejissorun ailəsi üçün xoşbəxt bir gün olsa da, mövsüm sona çatanda ana yenidən öz təkliyi ilə baş-başa qalacaq.
Jestlərdən, hərəkətlərdən təsirlənən Baydarov günbəgün sevdiklərinin bədənlərini sanki əzəmətli bir xoreoqrafiya nümunəsi kimi öz kamerasının obyektivinə alır.
Beləliklə evini, ailəsini və yaşadığı yeri tərk etməyin kədərli hissiyyatını özündə ehtiva edən səmimiyyəti tamaşaçıya çatdırır.
In Hilal Baydarov’s second variation on the theme of mother and child, he again urges the viewer to focus on the small details of shifting light, subtle textures, and repeated atmospheric sounds. The opening sequences of When the Persimmons Grew are composed mainly of poetic, meditative shots of his mother, Maryam Naghiyeva, and the quiet life she leads in rural Azerbaijan. Baydarov creates poetic works in the manner of film directors Robert Bresson or Andrei Tarkovsky. (“They make me think about life and human nature. I start to feel something,” Baydarov has said.) Like works by Tarkovsky, Baydarov’s films are at once intellectual and emotional, with recurring motifs of memory, childhood, dreams, and even water. Baydarov studied cinema in Bosnia-Herzegovnia under Hungarian master director Béla Tarr, founder of the Film Factory at the Sarajevo Film Academy.
azərbaycan dili
English